Miras
Ne denli neşeli olsam bile, Kalbime kıvam veren Bu hüzün mirastır bize… . Sana bir güzel köhne dilber, Bana otantik bir delikanlı, Diyen o dudaklar, Sömürü çağından kalan, semirmiş Üçüncü göbek bir işgal neferinin! . Gam çekme, a canım, sen. Asil endâmını bozma, Sen melâlinle güzelsin… 25.10.06; Çarşamba Cebeci, Ankara
Sonu Göründü İlkbahârın
Gün doğar, batar… gelmez elinden bir başka iş… Demleniyor münzevi ızdıraplar kırkikindi sularından Gurbet içimde, yâreni neyleyim Varsa bir hürriyet, gönülde bir yerde… Ne yaz günü bir ağaç gölgesinde, Ne serin bir turkuaz deniz üstünde… Ömür bu, hep mevsim mevsim Sonu göründü ilkbahârın… Ârâftayım… Gün batmış, bak a azizim, Sanırım yaşlandık yine…
Çapraz Tutuşlar
Rıhtım… Ayaklar sarkaç… Güz kelebeği, Kış dondurması, Kaygı ve turist, İklim tutulması, Ölüme beş kala aşk, Çat kapı bir huzur, Alelade, işportadan Ay, deniz, yakamoz Aha da polis, GBT Zaten böyle biterdi bu şiir -Hayır memur bey…
Geceler
geceler çökünce erkenden dünya döner yine kendi halinde kuşlar yuvada günün şükründe geceler çökünce erkenden … geceler çökünce erkenden denizler karanlık karanlık üstüne tembel yakamozlar salınır su üstünde ay kendi nöbetinde … geceler çökünce erkenden bir bedevi devesinin dibinde çöl ayaz, kumlar da üşür gece bekleyeni varsa gelir sabah
Rüya
M. Sali’ye Dostlardan uzak düşmek.. en feci acıdır elbet. kaçar hep o gözü aydın sabahların tadı tuzu… İstanbul’da bile yalnız kalırsın. işi olmayanlar da arayıp sormaz zaten. saklanmış çocuklar, bak oynuyorlar hoş değil, körebe oynarken ebeye çelme takmak. ama çocuklar gibi kuralsız olmak lazım ah bunu bir de anlasa büyükler.. kuşlar ötüyor bak… demek hayattayız hala [...]
İçimdeki Endülüs
Gidiyorum… Tüm ayrılışlar Tam ortasında yüreğimin.. Ayrılıklar, hicran, belli belirsiz bir umut, Ve hazin sonu Endülüs’ün. “Arabın ah tepesinde” Ağlıyor bir sultan, Erkek gibi savunamadığı vatanı için! Gemileri yakıp gidiyorum hem Mazi, hayal ve arzu, teknelerini en önce… Denizin üstü cayır cayır… Yanmayan, ne bilsin, sönmek nedir. İçimdeki ayrılığa çâre şu iki denizin buluşması Geride [...]
Güneşe, Aya ve Suya
Arkadaşlığı güneşten sor. ne doğarken yalnız doğar, ne batarken yüce gönüllülüğü güneşten öğren.. gölgelere kaçanlara bile hiç küsmez ki güneşler… … Dostluğu aydan öğren. Bazı aydın gözüyle, bilgece açar ufkunu insanın. Bazı atar kara ceketini omzuna, bırakır insanı münzevi haline. Ama hep aynı mesafededir o! darılıp gitmez ki aylar! … Hayatı sudan öğren. Yaşa her yeni günü, yepyeniden. Ak hataların üstünden, [...]
Rahmet
Yağmur yağarken niye melallenir insan? Kim bilir ne şiirler yazıyor şimdi şairler… Dere dere akar asfaltlar, Kaza kaza dolar caddeler, Çamur olur camiye giden amcaların ayakları… Islanır çocuklar, oynarken sokakta… Dolu azar da işitirler, öksürük olurlar.. Bal-zencefil yedirir anneler, kıza kıza.. Ama tohumlar da rahmeti bekler, Kaza yapan şöförlerin sövmeleri, Evi su basan gecekonducuların ahları, Erir [...]
